Leen Voet | 1.K | ‘Bert Vandael’, 2016-vandaag

<p>In een ritmisch patroon hangen 60 aquarellen in deze grote, tweeledige tentoonstellingsruimte. Enkele grotere, kleurrijke doeken doorbreken het ritme. Met deze schilderijenreeks keert Leen Voet terug naar haar eigen ervaringen binnen het traditionele kunstonderwijs in België eind jaren ‘80. Ze doet dat aan de hand van 60 aquarellen op papier die ze destijds, als tiener, schilderde. Als leerling op een kunsthumaniora kreeg ze in het vijfde en zesde jaar schilderles van Bert Vandael. Hij gaf zijn studenten elke week de opdracht om een landschap na te schilderen in aquarel. Op twee aquarellen na schilderde Leen Voet uitsluitend natuurlandschappen. De twee uitzonderingen waren zichten op fabrieken die in het lokale landschap toen onvindbaar waren en die ze naschilderde van foto’s. Terwijl ze hiermee dacht te rebelleren tegen Bert Vandael, reageerde hij even positief op de meer geïndustrialiseerde landschappen. Bert Vandael parafeerde de ingeleverde aquarellen steeds op de voor- of achterzijde om het werk te quoteren. 60 aquarellen werden het, die ze doorheen de jaren zorgvuldig bewaarde.</p><p>Voor deze schilderijenreeks gaat ze systematisch, volgens een zelf opgezet systeem, te werk en vertaalt ze de composities van de aquarellen naar patroontekeningen. Die schildert ze vervolgens in met willekeurige kleuren, zonder rekening te houden met het esthetische of logische. Tenslotte overschildert ze de werken met rasters.</p><p>De reeks ‘Bert Vandael’ is nog niet voltooid. Tussen het werken aan andere reeksen door schildert Leen Voet eraan verder, met de bedoeling uiteindelijk bij elke aquarel een nieuw werk te plaatsen en dus 60 duo’s te maken. Het is een onderdompeling in een proces van opgelegde regels en systemen; een keurslijf dat Leen Voet zichzelf heeft aangemeten.</p><p>Leen Voet reflecteert in deze reeks over de schilderkunst zélf, over de rol van de opdrachtgever in de kunst, en de verhouding tussen de leraar en de leerling. Bovendien stelt ze de vraag naar wat we als kunst kunnen beschouwen: zijn het enkel d